تو بر خير هستى ، امّا اهل و خاندان من اين افراد هستند . امّا در مورد معناى آيه ، بعضى خيال كرده‌اند معناى آيه اين است كه اهل‌بيت ( ع ) فقط معصوم از گناه هستند . امّا شيعه بالاتر از اين مىگويد . خيلىها گناه نكردند . امام جماعت نبايد گناه كند و الّا نمىتوان پشت سر او نماز خواند . مرجع تقليد هم همين طور ؛ اگر گناه كند ، مقام مرجعيّت از او سلب مىشود . ولىّ فقيه اگر گناه كند ، خود به خود منعزل مىشود . پس خيلى اين چنين بودند . حضرت زينب ( س ) ، حضرت ابوالفضل ( ع ) ، همه معصوم از گناه بودند . برخى از اين جملهء امام حسين ( ع ) كه در مورد على اكبر در روز عاشورا فرمودند : « اللّهُمَّ اشْهَدْ فَقَدْ بَرَزَ إلَيْهِمْ غُلَامٌ أشْبَهُ النَّاسِ خَلْقاً وَ خُلْقاً وَ مَنْطِقاً بِرَسُولِكَ « عَصَمَكُمُ اللَّهُ مِنَ الزَّلَلِ وَ آمَنَكُمْ مِنَ الْفِتَنِ وَ طَهَّرَكُمْ مِنَ الدَّنَسِ وَ أَذْهَبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ طَهَّرَكُمْ تَطْهِيرا » « 1 » » ، « 2 » استفاده كرده‌اند كه على اكبر معصوم بوده و درست هم استفاده كرده‌اند . لذا صِرف گناه نكردن براى على ( ع ) مقام بالايى نيست . سخن آيهء شريفه بالاتر از اين است . زيارت جامعهء كبيره ، اين آيه را اين طور تفسير مىكند : علاوه بر اين كه گناه در زندگى ائمّهء طاهرين ( ع ) وجود ندارد ، هيچ گونه اشتباه و لغزش و ناپاكى در آنان پيدا نمىكنيد ؛ نه خطا ، نه نسيان ، نه جهل به موضوعات ، نه جهل به احكام . صرف گناه نكردن را كه ما براى ولىّ فقيه و

--> ( 1 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 611 ؛ تهذيب الأحكام ، ج 6 ، ص 97 . ( 2 ) . اللهوف على قتلى الطفوف ، ص 113 .